Over Miranda – voor wie al van alles probeerde en dacht:
dit kán toch niet zomaar?
NEI-therapeut in Veghel en Online. Ervaringsdeskundige luchtwegaandoeningen. 30+ jaar ICT-achtergrond.
"Het is gewoon pech.
Daar zul je mee moeten leren leven."
Dat zei de specialist tegen me, in dat ziekenhuis dat naar ontsmettingsmiddel rook. Ik zat op die plastic stoel en voelde iets in mij ineens héél stil worden. Pech?
Ik dacht: iets wat er ineens is, moet toch érgens vandaan komen.
Dat moment is het kantelpunt geweest. Niet omdat ik wist wat ik moest doen - ik had geen idee. Maar omdat ik zeker wist wat ik níet meer ging doen: aannemen dat mijn lichaam zomaar, zonder reden, in de war is geraakt.
Misschien herken je dat. Je bent jaren onderweg. Onderzoeken, doorverwijzingen, tests die niets vinden of net genoeg om een etiket te plakken. Medicatie die de scherpe randjes wegneemt, maar nooit écht. En ergens in jou is er een stem die fluistert: er moet meer zijn dan dit.
Die stem heeft gelijk.
Mijn eigen lichaam was mijn leerschool
Mijn klachten begonnen met een luchtweginfectie. Steeds vaker verkouden, steeds hardnekkiger. Op een gegeven moment hoestte ik dag en nacht door, kreeg ik prednison, en werd ik 's nachts wakker met het gevoel dat er iemand op mijn borstkas zat. Antibiotica. Even rust. Terug. Prednison. Even rust. Terug.
Vijfeneenhalf jaar in totaal.
Maar ergens halverwege - na zo'n anderhalf jaar - wist ik het. Dit gaat reguliere zorg niet voor mij oplossen. Niet omdat de artsen hun best niet deden, maar omdat ze keken naar wát er gebeurde, niet naar waaróm.
Ik werkte in de ICT - ruim dertig jaar inmiddels - en ik was opgevoed met "niet lullen maar poetsen". Dus ik poetste. Ook met een whiplash. Ook met een longontsteking. Ook als mijn lijf eigenlijk al tien keer had gezegd: stop nu.
Tot dat moment in het ziekenhuis. En de stille beslissing daarna: ik ga zelf zoeken.
Ik las me suf. Ik probeerde van alles. En onderweg vond ik twee dingen die mijn manier van kijken kantelden — eerst het één, daarna het ander.
Eerst kwam de Germaanse Geneeskunde op mijn pad. Eindelijk een verklaring die klopte met wat ik voelde gebeuren in mijn lichaam. Symptomen waren ineens geen pech meer, geen fout, maar zinvolle reacties op iets wat ik had meegemaakt. Mijn klachten verdwenen er niet door - maar mijn beeld van mezelf wel. Ik was geen kapot apparaat. Ik was een mens met een lichaam dat reageerde op een leven dat te zwaar was geworden.
Daarna ontdekte ik NEI — Neuro Emotionele Integratie.
En in plaats van een afspraak te maken bij een therapeut, deed ik wat ik altijd doe als iets me echt grijpt: ik kocht de hele opleiding tot Energetisch Gezinstherapeut. Niet om er ooit nog eens iets mee te gaan doen - gewoon, om mezelf te helpen. Ik werd tegelijkertijd mijn eigen leerling én mijn eigen praktijkgeval.
En het werkte. Niet omdat ik er goed in was - ik wist niks. Maar omdat NEI doet wat praten niet doet. Het is geen praatmethode. Het werkt op een ander niveau. Oude emoties die in je systeem zijn vastgelopen - emoties waar je rationeel allang 'klaar mee' bent, maar die je lijf nog vasthoudt - kun je opsporen en daadwerkelijk ontladen. Ze gaan eruit. Niet symbolisch - ik voelde het in mijn lijf gebeuren."
Mijn klachten werden minder. Mijn vermoeidheid werd minder. Ik sliep weer. En ergens onderweg gebeurde er nog iets onverwachts: ik werd verliefd op het werk zelf. Dit was wat ik wilde gaan dóen. Niet ooit, niet later - nu.
Dat is hoe ik van ICT in de praktijk ben gerold. Niet via een levensplan, maar via mijn eigen herstel.
Wat ik nu doe — voor mensen die niet meer geloven dat het kan
Inmiddels werk ik elke week met mensen die op een vergelijkbaar punt staan als waar ik ooit zat. Mensen met chronische klachten - luchtwegaandoeningen, vermoeidheid, burn-out, pijn, slaapproblemen, spijsverteringsproblemen - die alles geprobeerd hebben en stilaan zijn gaan denken: misschien is dit het dan.
Ze komen binnen met een dossier vol uitslagen en een lijf dat moe is van het zoeken.
En dan begint er iets te schuiven. Niet omdat ik wonderen verricht - die doe ik niet. Maar omdat we samen gaan kijken naar iets waar tot nu toe niemand naar heeft gekeken: wat heeft jouw lijf meegemaakt, en wat draagt het nog mee?
In mijn werk gebruik ik drie dingen die elkaar versterken. De Germaanse Geneeskunde geeft je begrip - een bril om jouw symptomen te zien als zinvolle reactie in plaats van als pech. Vanuit dat begrip gaan we op zoek: met de biotensor spoor ik samen met jou op welke oude emoties, overtuigingen en spanningen er onder het bewuste niveau spelen. En via NEI maken we daadwerkelijk los wat we vinden. Want mensen weten vaak rationeel wel waar het zit. Maar het lijf weet veel meer. En het lijf liegt niet."
Cliënten zeggen me na een paar sessies vaak hetzelfde: "Ik voel me beter. Ik heb weer hoop. En ik zie ineens een rode draad - thema's die telkens terugkomen, die ik nooit eerder zag."
Dát is wat ik wil voor jou. Geen belofte van "even van je klachten af". Maar wel: weer grip krijgen op wat er met jou gebeurt. Begrijpen waarom je lijf doet wat het doet. En vanuit dat begrip - kleine stap voor kleine stap - weer regie krijgen.
Niet iedereen herstelt op dezelfde manier
In mijn werk zie ik telkens hetzelfde: hoe mensen met chronische klachten omgaan, verschilt enorm. En het is geen toeval. Het zegt iets over hoe je systeem ooit heeft geleerd om zichzelf veilig te houden.
De één gaat vechten. Doorzetten, doorgaan, niet zeuren. ("Niet lullen maar poetsen" - ik kén die.) Pas als het lijf écht stilvalt, komt er ruimte om te kijken.
De ander gaat aanpassen. Lief blijven, anderen niet belasten, het zelf wel oplossen. Tot het lichaam de rekening presenteert in vermoeidheid, in benauwdheid, in pijn.
En weer een ander trekt zich terug. Wordt stiller, kleiner, voorzichtiger. Probeert te overleven door zo min mogelijk ruimte in te nemen.
Geen van die manieren is verkeerd. Sterker nog - ze zijn ooit ontstaan om je te beschérmen. Maar als ze blijven hangen, kost het je je gezondheid.
Daarom heb ik een korte quiz ontwikkeld. In een paar minuten ontdek je welk hersteltype het meest bij jou past, en - belangrijker nog - wat jouw lichaam nodig heeft om zich weer veilig te voelen.
Het is geen test. Geen oordeel. Geen diagnose. Het is een zachte spiegel die je laat zien waar je bent, zodat je weet welke stap er voor jóu klopt.
Voor veel mensen is dit het eerste moment in lange tijd dat ze denken: oh - zo zit dat dus bij mij. En vanuit dat inzicht ontstaat de eerste echte ademruimte.
Doe de gratis hersteltype-quiz
En als je denkt: ik wil eens met haar praten
Dan kan dat. Ik werk in mijn praktijk in Veghel en online met mensen die klaar zijn met zoeken - niet omdat ze de hoop hebben opgegeven, maar omdat ze klaar zijn om hun lijf serieus te nemen.
Voor wie wil ervaren wat mijn manier van werken doet, is er het vrijblijvend inzichtgesprek. Geen verkooppraatje, geen verplichting. Wel een eerste echte kijk: wat speelt er bij jou, wat zie ik vanuit mijn werkwijze, en wat zou een logische volgende stap kunnen zijn - of dat nu bij mij is of ergens anders.
Want dít heb ik geleerd, eerst in mijn eigen lijf en daarna in mijn praktijk: herstel begint niet met de juiste therapeut. Het begint met het moment waarop je tegen jezelf zegt: ik geloof toch dat er meer mogelijk is dan dit.
Als jij op dat punt staat - laat het me weten.
Plan een vrijblijvend inzichtgesrpek.
